Skip to main content
Barcelona

Bera

By 15 Kasım 2026No Comments12 min read

Üç Michelin Yıldızının Gölgesinde BERA’nın en iyi tabakları

Çağdaş Bask mutfağının en önemli temsilcilerinden Martín Berasategui’nin, Monument Hotel diye bilinen bu gastro-kalesinde iç surlara, yani üç Michelin yıldızlı mutfağını fiilen Paolo Casagrande’nin yönettiği Restaurant Lasarte’ın, Bera’ya açılan kapısına dayandım!

Barcelona’nın meşhur bulvarı, Passeig de Gràcia’da yürüyoruz, yukarı doğru, Casa Batlo’dan La Pedrara’ya… Havada marka kokusu var. İçime çekiyorum LV, D&G, Prada, en lüksleri, en pahalıları, hemen hepsi yan yana. Çoğu mağazanın kapısında uzun kuyruklar var. Randevu saatini ya da sırasını bekleyen bu şık, alımlı zenginlerin arasından geçiyorum. Yıldız tozları bana da bulaşır elbet.

La Pedrera’dan bulvarın karşısına geçip, köşedeki beş yıldızlı otele giriyoruz. Markasız spor kıyafetlerimizle biraz iğreti durduğumuzu inkâr edemem.

“Bera’da rezervasyonumuz vardı?”

“Bu taraftan buyurun!”

O an Lasarte’ın, özenle işlenmiş geometrik ahşap duvarın önünde yer alan ışıklı tabelasını görüyorum. Çağdaş Bask mutfağının en önemli temsilcilerinden Martín Berasategui’nin, Monument Hotel’e diye bilinen bu gastro-kalesinde iç surlara, yani üç Michelin yıldızlı mutfağını fiilen Paolo Casagrande’nin yönettiği Restaurant Lasarte’ın, Bera’ya açılan kapısına dayandım!

Burada, kısa bir süre öncesine kadar bir Michelin yıldızlı Oria vardı. Martín Berasategui, yıldızı atıp, klasik fine dining anlayışının yerine, paylaşılabilir tabaklara, geleneksel yemeklerin çağdaş yorumlarına ve makul fiyatlara dayanan bir restoran olarak Bera’yı açtı. 12 yıldıza kadar ulaşmış bu efsane şefin, bu hareketle ne yaptığını ya da ne yapmaya çalıştığını düşünüyorum sizce?

Lasarte
Berasategui

Fine Dining Öldü mü, diye mi düşünüyorum elbette!

Barcelona’nın üç yıldızlı Tores kardeşlerin Bera ile yaklaşık aynı tarihlerde Mercat de Santa Caterina içinde açtığı pazar tezgahı, namı diğer Parada Torres ile Berasategui’nin bu adımını birleştirirsek, gerçekten sormak gerekir:

Fine dining öldü mü? Yoksa değişen yalnızca biçimi mi? Uzun tadım menüleri, kusursuz servis ritüelleri, aylar öncesinden yapılan rezervasyonlar ve giderek astronomik rakamlara ulaşan hesaplarla tanımlanan yüksek gastronomi, artık kendisine yeni bir çıkış mı arıyor?

Berasategui, yüksek gastronominin geleceğine ilişkin yeni bir şey mi söylüyor, yoksa değişen müşteri beklentilerine ticari bir cevap mı arıyor?

Düşünüyorum, bir tarafta Michelin Rehberi’nin en üst basamağındaki Lasarte, hemen dibinde, aynı büyük şefin imzasını taşıyan, fiilen mutfağını Gabriele Milani’nin yönettiği ve menüsündeki yemeklerin fiyatı 25 avroyu aşmadığı iddiasındaki BERA Restaurant por Martín Berasategui.

Evet restoranın ismi BERA Restaurant por Martín Berasategui. böyle Barselona’nın en pahalı bölgelerinden birindeki beş yıldızlı bir otelin içinde, bu isimde, gerçekten ulaşılabilir bir restoran yaratmak mümkün mü?

Üstelik, BERA’nın yeni bir şey söylediğini de hiç sanmıyorum; otelin Verbena Terrace ve Glasss gibi diğer gastronomi alanları da Berasategui’nin oluşturduğu bu gastro-kalenin daha “ulaşılabilir” yüzlerini temsil ediyor. Dediğim gibi burası halihazırda bir gastro-kale, dış surlar, iç kale ve sayısız burcuyla… Büyük çoğunluk için hiçbir zaman pek ulaşılabilir olmadı, şimdi de değil.

BERA’ya iki kez gittik. İlki 18 Eylül’de, ikincisi 5 Ekim’de. Her iki ziyaretimizde de üç kişiydik. İlkinde 149 avro, ikincisinde ise içeceklerin de önemli bir payı olduğu 242,50 avroluk bir hesap ödedik. İki ziyaret boyunca 14 farklı yemek ve tatlı denedik. Tabak başına ortalama 28 € ödemişiz. Kişi başına da ortalama 65 €!

Ulaşılabilir mi? Hangi sınıftan olduğunuza bağlı.

Orta sınıf turistler için ise evet ulaşılabilir. Orta sınıf yerliler için ise biraz zor, hele onların artık 30% oranında ırkçı ve göçmen karşıtı sağa oy vermeyi düşünen çocukları için neredeyse hiç.

Ya işçi sınıfı mı? Buralara onlar sadece çalışmaya gelebilir!

pan con tomate
Pan de coca con tomate y AOVE Arbequina (Domatesli Katalan ekmeği, Arbequina zeytinyağıyla)
Gilda de anchoas
Gilda

Yemeklere gelecek olursak…

Beklentimiz doğal olarak yüksekti. Sonuçta karşımızda yalnızca yeni açılmış bir restoran değil, Berasategui’nin gastronomik birikiminin daha gündelik bir biçimde sunulacağı iddiası vardı.

Başlangıç oldukça umut vericiydi. Önce Pan de coca con tomate y AOVE arbequina geldi. Domatesli Katalan ekmeği, Arbequina zeytinyağıyla birlikte gayet başarılıydı. Ardından gelen Gilda de anchoas da iyiydi. Ancak iyi bir Gilda, özellikle Bask mutfağını tanıyanlar için tek başına büyük bir başarı sayılmaz. BERA’daki Gilda, pek çok iyi pintxo barında karşılaşabileceğiniz, örneklerden daha çarpıcı ya da daha akılda kalıcı değildi.

Tartar
Tacos de steak tartar estilo MB con perlas de Kalamata (Kalamata zeytini incileriyle Martín Berasategui usulü steak tartar)
Ensaladilla tradicional con gamba curada
Ensaladilla tradicional con gamba curada (kürlenmiş karidesli geleneksel Rus salatası)

Sonra Tacos de steak tartar estilo MB con perlas de Kalamata geldi ve işte o anda, bu akşamın gerçekten çok iyi bir yere gittiğini düşündüm.

Martín Berasategui usulü steak tartar, Kalamata zeytini incileriyle birlikte hem lezzet hem de sunum açısından etkileyiciydi. Etin dokusu, tatların dengesi ve tabağın bütünlüğü, aradığımız gastronomik dokunuşu nihayet hissettiriyordu. Klasik bir yemeğin çağdaş bir yorumla nasıl farklı ve hatırlanmaya değer hale getirilebileceğinin başarılı bir örneğiydi.

Ne yazık ki bu başlangıcın devamı aynı düzeyde sürmedi!

Ensaladilla tradicional con gamba curada, yani kürlenmiş karidesli geleneksel Rus salatası, bunun en belirgin örneklerinden biriydi. Salatanın üzerine yerleştirilen curada’dan çok crudo yani çiğ karideslerle alttaki salata arasında ne yapısal ne de lezzet açısından anlamlı bir ilişki vardı. Karidesler yemeği tamamlayan, dönüştüren ya da ona yeni bir boyut kazandıran bir unsur değil, eklektikti.

Bikini trufado con butifarra de perol y scamorza ahumada (Pişmiş jambon ve peynirli sıcak sandviç)

Benzer bir sorun Bikini trufado con butifarra de perol y scamorza ahumada için de geçerliydi. Pişmiş jambon (jamón dulce) ve peynirle hazırlanan sıcak bir sandviç olan Bikini, zaten başlı başına son derece lezzetlidir ve 1950’lerdeki Sala Bikini günlerinden bu yana Barselona’nın en sevilen yiyeceklerinden biri olmayı sürdürmektedir.

BERA versiyonundaki Butifarra ve füme scamorza peynirinin katkısını, ben trüfün altında pek fark edemedim. Zaten yapılmaya çalışılan, iyi bir Bikini’yi trüf aroması ile upgrade etmeye çalışmaktı, lüksleştirmekti.

Ama bu süper yaratıcı “dokunuş” bikiniyi gastronomik açıdan daha değerli kılmamış. Ortaya çıkartılmaya çalışılan yeni bir lezzetten çok, sadece bir algıydı.

Her zaman böyle olmasa da bu vakada trüfün varlığı, geleneksel bir sandviçi daha iyi bir yemek haline getirmiyor, tam tersine komik duruma düşürüyor.

Bikiniyi komik duruma düşürmeyin!

Cap i pota ise hakkını teslim etmek gereken tabaklardan biriydi. Katalan mutfağının bu geleneksel sakatat yahnisi gayet güzel hazırlanmıştı. Ancak sonuçta iyi bir cap i pota idi. Ne eksik ne fazla.

Cap i pota (Geleneksel Katalan Sakatat Yahnisi)

Wagyu rozbif ve Tortilla de bacalao için de benzer şeyler söylemek mümkün. Her ikisi de kendi içinde kabul edilebilir tabaklardı, fakat ne lezzetleri ne de yorumlarıyla ayrıca üzerinde durmayı gerektirecek bir özellik taşıyorlardı.

Wagyu Rozbif

Asıl hayal kırıklığı ise büyük bir hevesle sipariş ettiğimiz Kokotxas de bacalao oldu.

Bask mutfağının en karakteristik ve incelikli ürünlerinden biri olan morina kokotxası, kendine özgü jelatinli dokusu ve doğru hazırlanmış sosuyla olağanüstü bir yemek olabiliyor. Üstelik Berasategui’nin Bask gastronomisindeki yeri düşünüldüğünde, bu tabaktan beklentimiz doğal olarak daha da yüksekti.

Ne var ki BERA’nın kokotxası, yalnızca Berasategui’den beklediğimiz düzeyin değil, iyi bir Bask restoranında karşılaşmayı umduğumuz standardın da oldukça altında kaldı.

Benzer bir hayal kırıklığını, yine büyük bir hevesle sipariş ettiğim Pochas con almejas en salsa verde, yani yeşil soslu taze beyaz fasulye ve kum midyesinde yaşadım.

Normalde bu yemeğin nefaseti, fasulyenin kendine özgü lezzetiyle midyenin denizden gelen tadının, yeşil sosun içinde birbirini tamamlamasında yatıyor, diye yazsam ukalalık olurdu.

Hâlbuki, Berasategui benim beklentilerimi ağzım açık beklerken şekillendirecek şef olmalıydı, ben onun tabağına dair kestirmeci yaklaşımlar sergileyecek ve tepeden konuşacak durumda olmamalıydım!

BERA’nın, hiç de ucuz olmayan diye vurgulamak istiyorum, bu tabağında, ne fasulyenin ne de midyenin tadını alabildim. Her ikisi de pil pil sosu andıran ama dokusu dışında varlık gösteremeyen sosun içinde kaybolup gitmişti.

Kokotxas ile birlikte, özellikle merak ederek sipariş ettiğim bu iki yemeğin ardından, o dönüp dönüp baktığım Lasarte tabelasının Bera’ya yaydığı titreşimleri hissedemez oldum!

Pochas con almejas en salsa verde
Pochas con Almejas en Salsa Verde (yeşil soslu taze beyaz fasulye ve kum midyesi)
Kokotxas de bacalao
Kokotxas

Bütün bunların ardından, iki ziyaret boyunca denediğimiz yemeklerden hafızamda gerçekten iz bırakan tek tabağın steak tartar olduğunu düşünüyordum.

Ta ki Tarta Tatin gelene kadar.

Tatlılarla aramın pek iyi olmadığını daha önce United Plates’teki yazılarımda da anlatmıştım. Uzun süredir tatlı tüketimimi ciddi biçimde sınırlandırıyorum. Doğrusu, bu süre içinde karşılaştığım tatlıların pek azı da bu kararımı sorgulatacak kadar etkileyici oldu.

Aslında tatlı sipariş etmemiştim. Ama arkadaşımın tabağından küçük bir parça aşırdım.

Karamelize elmanın lezzeti, hamurun dokusu ve tatlılığın dengesi öylesine başarılıydı ki, uzun zamandır yediğim en iyi tatlılardan biriyle karşı karşıya olduğumu düşündüm.

Kendime de bir porsiyon ısmarladım hemen.

Dolayısıyla BERA’dan hafızamda kalan yalnızca bir değil, iki tabak var. Kalamata incili steak tartar ve Tarta Tatin.

Hatta bugün bana BERA’ya yeniden gider miyim diye sorulsa, vereceğim cevabın asıl gerekçesi steak tartardan çok bu elmalı ters tart olurdu.

Belki yalnızca bir tatlı yemek için yeniden uğrardım

Tarte Tatin

BERA’da kötü yemeklerden oluşan bir deneyim yaşamadık. Belki de sorun tam olarak burada. Yemeklerin büyük bölümü yeterince iyiydi, ancak pek azı bundan fazlasını sunabiliyordu.

Oysa Martín Berasategui’nin adını taşıyan bir restorana yalnızca kötü yemek yememek için gitmiyorsunuz. Daha önce defalarca karşılaştığınız yemeklerin bu kez nasıl farklı olduğunu görmek istiyorsunuz.

Bir Gilda’nın neden başka bir Gilda’dan, bir Bikini’nin neden başka bir Bikini’den, bir kokotxasın neden Bask bölgesindeki iyi örneklerinden daha farklı ve tabi ki de nasıl daha lezzetli olduğunu deneyimlemek istiyorsunuz.

Başlangıçtaki soruya dönersek: Fine dining gerçekten ölüyor mu?

BERA ‘nın açılması, yüksek gastronominin artık daha ulaşılabilir bir biçim aradığını düşündürüyor. Ancak bu arayışın başarılı olması için fiyatları düşürmek, servis ritüellerini sadeleştirmek ve geleneksel yemekleri yeniden yorumlamak yeterli değil.

Bir restoranı sıradanlıktan ayıran şey, müşterinin hafızasında bıraktığı iz.

Berasategui’nin üç Michelin yıldızlı Lasarte’sinin kapı komşusu BERA, fine dining’in ölümünü değil, belki de onun yeni bir kimlik arayışını temsil ediyor.

Ne var ki bu yeni kimliğin, en azından bizim iki ziyaretimizde, henüz yeterince ikna edici bir karşılık bulduğunu söylemek zor. Benzer durum, Parada Torres için de geçerli.

BERA Restaurant por Martín Berasategui
Passeig de Gràcia, 75, 08008 Barcelona, Spain (Monument Hotel, ground floor)
Total 7.8/10
Yemek 7/10
Servis 9/10
Konfor & Ambiyans 9/10
Fiyat-Performans 6/10
Kişi başı fiyat 60-65 €

Author

  • Dr. Aziz Hatman

    He approaches food culture as a way of reading society. He examines the economic and political dimensions of gastronomy, from production chains to the aesthetics on the plate. In his writings for United Plates, he offers a critical perspective that questions the role of food within the global system.

Leave a Reply